Иртән торам, зур күзлекне кигән, Хатыным

Иртән торам, зур күзлекне кигән, Хатыным каршыма чыгып килә: «Син нәләйсоң, карт бүре төсле, Чәчең дә өшкән, йөзең дә җыерланган!» «Син үзең дә гөл түгел шул», — дий мина, Узе көлә-көлә миңа күз кыса. Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Көлге-мәзәк белән яшәп китәбез! Ул мине шаярта, мин аннан качам, Бер-беребездән без түзә алмабыз! Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Бергә булгач, без бик бәхетлебез! Аш пешерәм: «Тәме юк бу ашның!» «Синнән башка аш буламы ник?» — дий мина. «Бар, әмма минеке тәмлерәк», — дий ул, Икәү бергә көләбез хәтта күз яшьләп. Кичке диванда: «Бүтән хатын тапсам», — дий. «Тап, тик миннән яхшырак булмас», — дий ул. «Булмас инде», — күчемне түзем, Икәү бергә көләбез, бик күңелле. Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Көлге-мәзәк белән яшәп китәбез! Ул мине шаярта, мин аннан качам, Бер-беребездән без түзә алмабыз! Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Бергә булгач, без бик бәхетлебез! Төнлә уянам: ул йокламыйча, «Син төшендә кемне кочакладың?» — дий. «Сине генә, сине», — дий акылсыз, Ул шундый шаян, шундый кызык. Минсез бер көн — ул түзә алмас, Синсез бер көнда — мин үләрмен, дий. Тугрылык безнең йөрәктә яшәр, Бер-беребезне чынлап сөябез. Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Көлге-мәзәк белән яшәп китәбез! Ул мине шаярта, мин аннан качам, Бер-беребездән без түзә алмабыз! Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Бергә булгач, без бик бәхетлебез! Идиллия — безнең өй ике, Көлә-көлә яшәү — бик рәхәт. Картаябыз, ә мәхәббәт яшьәр, Бергә булгач, без бик бәхетлебез! Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Көлге-мәзәк белән яшәп китәбез! Ул мине шаярта, мин аннан качам, Бер-беребездән без түзә алмабыз! Көләбез, көләбез, көлә-көләбез, Бергә булгач, без бик бәхетлебез!